ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ
«Διά την βελτίωσιν της κινητικότητος της εργασίας […] προβλέπεται η λήψις των κάτωθι μέτρων: […] Απαλλαγή της επιχειρήσεως εις σημαντικόν βαθμόν εκ των ισχυόντων περιορισμών απολύσεως και μείωσις των καταβαλλομένων αποζημιώσεων. Μακροχρονίως πρέπει να αντιμετωπισθεί σημαντικός περιορισμός καταβολής αποζημιώσεως εις απολυμένους […]».
Αν το παραπάνω κείμενο δεν ήταν καθαρευουσιάνικο, θα έμοιαζε καταπληκτικά με σημερινό «θέσφατο» του ΔΝΤ. Ήταν όμως «όραμα» του Νικόλαου Μακαρέζου, νούμερο ένα αρμόδιου για την οικονομική πολιτική της χούντας, όπως διατυπώθηκε στο Πενταετές Σχέδιο 1968 -1972 του Υπουργείου Συντονισμού. Η «πρωτονεοφιλελεύθερη πολιτική» (εύστοχος ορισμός του καθηγητή Ηλία Νικολακόπουλου) της δικτατορίας δεν χρειαζόταν άλλοθι ούτε επικλήσεις κάποιων «υπαρξιακών προβλημάτων» της επιχειρηματικότητας. Ακάθεκτη εφορμούσε σε εποχές ανθηρές για την κερδοφορία της οικονομικής ελίτ. Για να τις κάνει ανθηρότερες, με τα «δέοντα» θύματα, φυσικά…
